W roku 1872 Odlewnia Żelaza i Fabryka Maszyn zostaje nabyta przez Lippmana Auerbacha z Poznania, który pozostaje jej właścicielem przez następne 20 lat. Okres ten to dobra sytuacja finansowa i stabilizacja produkcji. Fabryka oferuje szeroką gamę produkcji i przynosi spore zyski właścicielowi. Według katalogu produkcji z 1889 roku fabryka wytwarza następujące wyroby: tuleje do osi wozowych, balustrady, schody, podesty, okna dachowe, kotły, meble ogrodowe, płyty kuchenne, formy do wypieku ciast, rury piecowe, koła pasowe, ruszty, pierścienie do walców polowych, słupy, odkładnie do pługów, ciężarki zegarowe, odważniki żeliwne i mosiężne legalizowane, ogrodzenia cmentarne, tablice i krzyże nagrobkowe, armaturę do pieców cegielnianych, kuchnie i piece pokojowe, kieraty, młockarnie, sieczkarnie, walce polowe, wagi dziesiętne i wagi do ważenia bydła, pompy do wody i pompy do fekalii. Dobrze prosperujący zakład zostaje z nieznanych przyczyn sprzedany dr Lewińskiemu z Poznania, który pozostaje jej właścicielem przez niedługi okres czasu.

        Od roku 1895 fabryka otrzymuje nazwę "Huta Sattlera" i pod tą nazwą funkcjonuje do 1920 roku. Do roku 1902 właścicielami byli Axer i Koplovitz, a zakład istniał jako spółka jawna. W roku 1902 zmiana właścicieli prowadzi również do zmiany formy prawnej na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, a właścicielami zostają Becker i Rilling. Od roku 1909 "Huta Sattlera" przekształca się spółkę akcyjną. Po powyższych zmianach własnościowych zakład przeżywa ponownie okres niepewności i niestabilności, dopiero na początek XX wieku przypada okres ożywienia i wzrostu produkcji. Odlewnia wytwarza głównie szeroki asortyment sprzętu na potrzeby rolnictwa wyłącznie z żeliwa szarego. Początek pierwszej wojny światowej jest próbą dostosowania produkcji przez władze niemieckie do potrzeb przemysłu zbrojeniowego. Brak odpowiednich urządzeń i oprzyrządowania, oraz doświadczenia pracowników powoduje że plany niemieckie kończą się niepowodzeniem.

        Ważną datą w historii zakładu jest rok 1916 kiedy to zostają podjęte w odlewni pierwsze pomyślne próby produkcji żeliwa ciągliwego białego. Zakład wzbogaca się o dwa piece służące do wyżarzania odlewów z żeliwa ciągliwego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości właścicielem zakładu zostaje Jan Parałła z Zabrza. Człowiek zupełnie nie związany z odlewnictwem nie radzi sobie najlepiej w prowadzeniu przedsiębiorstwa. Przez trzy lata zakład zostaje doprowadzony do bardzo trudnej sytuacji finansowej i stoi na skraju bankructwa.

        W 1923 roku odlewnię nabywa inż. Ludwik Kembliński wspólnie z Kazimierzem Czapskim. Inżynier Kembliński był bardzo dobrym fachowcem w branży odlewniczej znanym w kręgu osób związanych z odlewnictwem w Polsce, wcześniej był kierownikiem odlewni zakładów Hipolita Cegielskiego w Poznaniu. Kembliński mieszkał w Poznaniu i tam też prowadził centralne biuro i przedstawicielstwo handlowe odlewni w Drawskim Młynie. Zakład otrzymał oficjalną nazwę "Drawska Lejarnia Żelaza i Fabryka Maszyn Spółka Akcyjna". Istniejący w latach dwudziestych ogólnoświatowy kryzys gospodarczy nie ominął również Drawskiego Młyna. Funkcjonowanie odlewni ograniczone było głównie do polityki przetrwania - brak zamówień, małe zatrudnienie, zaległości płacowe powodowały znaczne napięcia wśród załogi. Tak napięta sytuacja nie doprowadziła jednak załogi do zwątpienie w fachowość i zaradność szanowanego przez nich szefa. Feliks Testka - wieloletni pracownik odlewni od 1923 roku - tak wspomina inżyniera Kemblińskiego: "...był nie tylko dobrym fachowcem w zawodzie odlewniczym, ale również był dobrym kupcem i osobiście załatwiał sprawy handlowe.(...) Cieszył się wielkim autorytetem zarówno wśród pracowników umysłowych jak i fizycznych. (...) ...był człowiekiem poważnym, honorowym, uznającym godność innych ludzi. Zasługiwał na szacunek."
Już początek lat trzydziestych przyniósł wyraźną poprawę w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa. "Już Kembliński był na tyle przewidujący, że zajął się produkcją żeliwa ciągliwego, gdzie prawie nie było konkurencji. Zapotrzebowanie na odlewy z żeliwa ciągliwego, nie tylko firmy prywatne, ale i państwowe z konieczności musiały lokować u p. Kemblińskiego (...)" W tym czasie odlewy z żeliwa ciągliwego produkowała w Polsce jeszcze tylko jedna odlewnia "Ernest Erbe" w Zawierciu. Wybudowano następne dwa piece do żarzenia odlewów. W roku 1934 Kembliński opierając się na wiedzy i doświadczeniu odlewnictwa amerykańskiego inwestuje w produkcję mało znanych wówczas w Europie odlewów z żeliwa ciągliwego czarnego. Zostaje pierwszym i jedynym w tym czasie producentem tego typu odlewów w Polsce. Normy zakładowe produkcji zostają opracowane przez Wojskowy Instytut Badań Materiałów Uzbrojenia w Warszawie. Drawska Lejarnia otrzymuje zamówienia z Państwowych Zakładów Inżynierii na odlewy z żeliwa ciągliwego czarnego do samochodów "Polski Fiat" (83 pozycje bardzo skomplikowanych odlewów o wadze 0,03 - 13,30 kg) i motocykla "Sokół" (20 pozycji odlewów o wadze 0,14 - 2,85 kg). Produkcja ta pozwoliła całkowicie wyeliminować import wymienionych odlewów z Włoch. Ludwik Kembliński zmarł w 1936 r. w Poznaniu. Zostawił odlewnię postawioną przez siebie na wysoki poziom i przystosowaną do produkcji specjalistycznego żeliwa.

        2 września 1939 roku Niemcy okupują Drawski Młyn, odlewnię przejmuje w posiadanie inż. Nikolai Minuth. Produkuje się odlewy z żeliwa szarego i ciągliwego białego na potrzeby firm niemieckich. Produkcja utrzymywana jest znacznie poniżej możliwości odlewni, wiele nowoczesnych maszyn do produkcji żeliwa ciągliwego czarnego wywożonych jest do innych odlewni na terenie Rzeszy. Pod koniec 1944 roku hitlerowcy przewidując już swoją klęskę demontują resztę maszyn z odlewni i wywożą do Niemiec, zniszczone lub wywiezione zostaje również archiwum zakładowe.

        Po wojnie w sierpniu 1945 roku wraca do Drawskiego Młyna poprzedni właściciel zakładu Alfred Kembliński z rodziną, syn Ludwika. Umiera on jednak we wrześniu tego samego roku, a dyrektorem odlewni do czasu całkowitego upaństwowienia w 1947 roku zostaje adwokat Kemblińskich pan Kosiński. Zakład otrzymuje nazwę "Drawska Lejarnia Żelaza i Fabryka Maszyn, inż. Ludwik Kembliński Nast. i Ska - Zarząd Państwowy" i status spółki jawnej pod zarządem państwowym.
Lata 1945-1947 to okres niskiej produkcji gdzie dużo czasu poświęca się na usuwanie zniszczeń wojennych, kompletowaniu niezbędnych urządzeń oraz rekrutowaniu załogi. Na podstawie zarządzenia nr 24 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 13 lutego 1948 roku zakład całkowicie przechodzi na własność państwową.

        Rozpoczynają od roku 1949 w odlewni rozpoczynają się pierwsze poważne inwestycje. Zainstalowane zostają dwa nowe żeliwiaki, na nowo zorganizowano w innych pomieszczeniach rdzeniarnię, płyciarnię i żarzaki. Rozszerzono park maszynowy formierni o następne 10 formierek ręcznych. Na podstawie rozporządzenia Ministra Przemysłu Ciężkiego z dnia 31 grudnia 1949 roku zakład otrzymuje nazwę Odlewnia Żeliwa Ciągliwego "Drawski Młyn" - przedsiębiorstwo państwowe wyodrębnione. 1 stycznia 1951 roku odlewnia przechodzi pod nadzór Centralnego Zarządu Przemysłu Maszyn Rolniczych i otrzymuje nazwę Odlewnia Żeliwa Ciągliwego "Drawski Młyn".
W 1951 roku przy pomocy Instytutu Odlewnictwa w Krakowie wznowiona zostaje produkcja odlewów z żeliwa ciągliwego czarnego. W 1953 roku produkcja odlewów wyniosła 1604,8 tony i dalszy wzrost produkcji nie byłby możliwy bez podjęcia działań inwestycyjnych. W latach 1954-55 zmodernizowano i zrekonstruowano halę odlewni, a w latach 1956-57 zastąpiono formierki ręczne formierkami pneumatycznymi, zmechanizowano cały proces odlewniczy: transport form do zalewania, zalewanie form, wybijanie form na kratach wstrząsowych, transport zużytej masy formierskiej spod krat wstrząsowych, uruchomiono stację sprężarek.
W 1958 roku rozpoczęta została budowa nowej hali żarzalni i wykańczalni odlewów. Dwa lata później rozpoczęto w niej montaż prototypowych żarzaków elektrycznych oraz urządzeń trafostacji zasilania elektrycznego o mocy 3,2 megawata. Druga połowa lat pięćdziesiątych to okres zdobywania przez odlewnię wielu nagród i wyróżnień od centralnych władz państwowych. Odlewnia należała do czołówki tego typu zakładów w Polsce. W 1963 roku produkcja zakładu po raz pierwszy przekracza 5 tys. ton odlewów.
W 1967 roku zakończona zostaje największa inwestycja na przestrzeni ostatnich lat przekazanie do eksploatacji pieców indukcyjnych JATŻEL-3000. Pozwoliło to podjąć zakładowi produkcją żeliwa ciągliwego klasy ŻcC 3510 oraz dotąd nie produkowanego w kraju żeliwa ciągliwego perlitycznego. Przejście zakładu na proces topienia metalu systemem duplex (żeliwiak + piec indukcyjny) pozwoliło znacznie poprawić jakość żeliwa.
Lata siedemdziesiąte to rozbudowanie zakładu o cztery nowe duże hale, które mieściły dział remontowy i energetyczny, narzędziownię, kolumnę transportu oraz magazyn techniczny. Lata te to również okres rekordowej produkcji odlewów przez zakład przekraczającej w kilku latach wielkość 9 tys. ton.
Pierwsza połowa lat 80-tych to okres inwestycji w zakładową oczyszczalnię ścieków, zautomatyzowaną stację przerobu mas formierskich oraz prototypowy automat formierski produkcji polskiej. W roku 1985 laboratorium zakładowe wzbogaciło się o nowoczesny spektometr do analizy składu chemicznego żeliwa.

        Początek lat 90-tych to bardzo trudny okres w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, tak jak i całej polskiej gospodarki. Przemiany gospodarcze doprowadziły do załamania się całkowicie dotychczasowego rynku odbiorców odlewów, którymi przede wszystkim byli producenci maszyn i sprzętu rolniczego. Zredukowano załogę, produkcja odbywała się często z tygodniowymi przerwami, rosły długi - zakład stał przed groźbą likwidacji. W 1992 roku wszczęto postępowanie naprawcze zakładu. Minister Przemysłu i Handlu ustanowił zarząd komisaryczny, a zarządcą został mgr inż. Ryszard Kielczyk. Zarząd komisaryczny trwał do końca 1995 roku, od roku następnego odlewnia została przekształcona w jednoosobową spółkę akcyjną skarbu państwa pod nazwą Odlewnia Żeliwa "Drawski" S.A. w Drawskim Młynie. Prezesem spółki zostaje dotychczasowy zarządca komisaryczny mgr inż. Ryszard Kielczyk.
W tym samym roku przedsiębiorstwo zostało włączone do programu Narodowych Funduszy Inwestycyjnych, a wiodącym funduszem został XII NFI "Fortuna". Spółka podnosi swój kapitał własny poprzez dodatkową emisję akcji B, które w całości przejmuje "Impexmetal" S.A. Warszawa i tym samym staje się posiadaczem 77 % udziałów w spółce.
W drugiej połowie lat 90-tych odlewnia zainwestowała w nowoczesną formierkę produkcji niemieckiej "HWS". Zakupiono również maszyny i urządzenia do produkcji wysokogatunkowego żeliwa sferoidalnego, którego udział w produkcji odlewów z roku na rok się powiększa. Wydzielone zostały ze struktur odlewni działy oprzyrządowania odlewniczego i obróbki odlewów. Na ich bazie stworzone zostały spółki-córki odlewni "Drawski" S.A.:

• "Modelarnia" sp. z o.o.
• "Zakład Obróbki Odlewów" sp. z o.o.

W grudniu 2003 roku 77% akcji OŻ "Drawski" S.A. odkupuje od "Impexmetalu" spółka "DrawInvest" i w ten sposób zostaje głównym udziałowcem odlewni.